Herken je dit?
Herken je dit?
Je veegt de koekkruimels van je vingers… en weet dat het morgen weer gebeurt. Net nog tegen jezelf gezegd: “eentje maar.” Vier koekjes later frommel je de lege verpakking weg. Niet omdat het zoveel was, maar omdat je baalt dat dit nog steeds gebeurt. En het frustrerende is: dit begint nooit zo.
Je ochtend begon prima: gezond ontbijt, frisse moed, een plannetje in je hoofd. Je dacht zelfs: vandaag gaat het anders. Maar halverwege de dag sluipt het erin.
Eerst dat kleine, zeurende gevoel. Dan die gedachten aan iets zoets. Je doet alsof je het negeert, drinkt water, neemt kauwgom, hoopt dat het wegtrekt, maar ondertussen ben je in je hoofd de kast al aan het openen. Je weet precies waar die reep ligt, je denkt alleen nog: "pak ik ‘m al of wacht ik nog even?"
Het vaste script volgt:
je hoofd zit zo vol dat je nergens anders meer aan kunt denken
je krijgt spijt
je voelt schuld die blijft hangen tot je in bed ligt
en dat stemmetje zegt: “morgen doe ik het beter,” terwijl je dit gisteren ook al dacht
Tegen de tijd dat je erover nadenkt, ligt het al op je bord. Niet omdat je het niet weet, maar omdat je brein eerder handelt dan jij. Je voelt je machteloos, terwijl je juist zo graag de regie wil. Dit is vermoeiend.
Je hebt niet nog meer kennis nodig. Je wilt rust in je hoofd en in je lijf. Geen gevecht meer bij elk hongersignaal. Geen kast open, kast dicht-gedoe. Gewoon rust.
