Je doet alles zoals het hoort. Waarom voelt het dan alsof je faalt?
Je doet alles zoals het hoort. Waarom voelt het dan alsof je faalt?
Je eet op tijd. Je kiest bewust. Je probeert het goed te doen. En toch komt die klap.
Eerst dat opgejaagde gevoel. Je hart dat ineens sneller gaat. Misselijk, trillen en zweten. En net als je denkt dat het voorbij is, volgt uren later de dip. Trillen, wazig zien, een suikerdip die je dwingt om te eten terwijl je net dacht dat je controle had.
Je werkdag verandert in overleven. Je stelt afspraken uit omdat je niet weet of je scherp blijft. Uiteten voelt als een risico en spontaan zijn voelt onverstandig.
En ergens sluipt die gedachte binnen: "Doe ik dit nou nog steeds niet goed?"
Maar je werkt met een lijf dat anders reageert dan voor je operatie. Zolang je niet snapt wat er onder die crashes zit, blijf je brandjes blussen in plaats van het vuur uitzetten. En dat is uitputtend.
















