Je doet alles goed. Waarom voelt het dan zo slecht?
Je doet alles goed. Waarom voelt het dan zo slecht?
Eerst dat opgejaagde gevoel. Je hart dat sneller gaat. Dan het zweten, het trillen. En net als je denkt dat het ergste voorbij is, komt uren later de dip. Wazig zien. Drang naar zoet terwijl je net gegeten hebt.
Je werkdag verandert in overleven. Je stelt afspraken uit omdat je niet zeker weet of je scherp blijft. Een etentje voelt als een risico. Spontaan zijn voelt onverstandig. En ergens, steeds vaker, komt die gedachte: doe ik dit dan nog steeds niet goed?
Maar je werkt met een lijf dat na de maagverkleining anders reageert dan ervoor. Je bloedsuiker schiet sneller omhoog en gaat sneller onderuit. Je hormonen reageren anders op wat je eet. Wat voor de operatie prima was, kan nu een kettingreactie starten die je de rest van de middag op de bank legt terwijl je eigenlijk nog drie dingen op je lijst had staan.
Zolang je niet weet wat die reactie start, blijf je brandjes blussen. Bijsturen, herstellen, opnieuw proberen. Dat is uitputtend. Niet omdat jij het niet kunt, maar omdat de aanpak niet klopt.



