Je denkt dat je lichaam 'opeens overal op reageert'...
Je denkt dat je lichaam 'opeens overal op reageert'...
Je herkent het moment precies. Het is drie uur ’s middags. Je hart begint opeens te bonken in je keel en het koude zweet breekt je uit. Je wordt duizelig, je voelt je slap en je moet nu iets eten.
Daar sta je dan. Trillend voor het keukenkastje, zoekend naar een snelle snack omdat je bloedsuiker in een dip zit.
Je voelt je niet alleen fysiek beroerd, je voelt je ook schuldig. Je baalt. "Wat doe ik verkeerd? Ik volg de regels toch? Waarom reageer ik hier nou ook al op?"
Je gaat schrappen. Eerst de chocola, dan de koekjes, dan zelfs het fruit en de yoghurt. Maar ondertussen wordt eten steeds ingewikkelder. Je durft nauwelijks meer iets te nemen, omdat je bang bent dat je lijf weer compleet onderuitgaat.
Maar niemand vertelt je dat het probleem vaak niet zit in die laatste hap die je net nam. Je lichaam reageert op de optelsom van wat je uren eerder hebt gegeten. De ‘gezonde snacks’ die je nu kiest, laten je bloedsuiker pieken en daarna keihard crashen.
Niet omdat jij zwak bent, maar omdat je lijf een andere handleiding heeft gekregen na je operatie.













