Je kunt minder eten, maar je denkt er juist meer aan
Je dacht: als ik minder kan eten, komt er eindelijk rust. Maar nu voelt het alsof je hoofd alleen maar harder is gaan schreeuwen. Je bent de hele dag aan het bijsturen:
Een lunch buiten de planning? Dan reken je uit wat je vanavond moet laten staan.
Een glas wijn bij een vriendin? Dan moet je morgen streng zijn.
Net een eetbui gehad? Dan sla je je tussendoortje over om toch ‘goed bezig’ te zijn.
Je zegt dat je 'op let'. Maar wat je eigenlijk bedoelt: "Ik vertrouw mezelf niet meer." Je hoofd draait overuren. Elke maaltijd voelt als een mentale rekensom. Elke snack een discussie.
Je dag begint met hoop en eindigt met spijt. Je maakt regels. Je breekt ze. En je straft jezelf af alsof jij een mislukking bent. En dat is het zwaarste van alles: dat je het zo graag goed wil doen, maar dat het elke keer weer niet lukt.

























